หมาป่ากับกระต่ายน้อย

หมากับกระต่ายในทุ่งดอกไม้

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วในพื้นป่าอันกว้างใหญ่ไพศาล มีฝูงหมาป่าไล่ล่าหาเหยื่อด้วยความหิวโหย แต่มีหมาป่าตัวหนึ่งหลงฝูงมันเดินโซซัดโซเซ ด้วยร่างกายที่หมดเรี่ยวแรง


หมาป่ากำลังกระโจนใส่กระต่าย
หนึ่งวัน สองวัน สามวัน มันเดินไปเรื่อยไร้จุดหมายปลายทาง
แล้วมันก็เดินมาถึงทุ่งดอกไม้แสนสวยงาม ดอกไม้สีเหลืองขาวปะปนแซมกันอยู่
มันค่อยๆย่องไปช้าๆ และมันก็เห็นเหยื่ออันแสนโอชะของมัน

กระต่ายน้อยขนสีขาวราวกับปุยเมฆมันกำลังกระโดดโลดเต้น หยอกล้อเล่นกับดอกไม้ สายลมพัดขนของมันปลิวไหวสวยงาม
เจ้าหมาป่ามองกระต่ายน้อยด้วยความหิวกระหาย มันนิ่งมองให้เหยื่อเผลอก่อนจะรีบตะคุบเหยื่อ
กระต่ายน้อยไม่รู้ว่าภัยจะมาถึงตน มันยังคงกระโดดเล่นด้วยความสนุกสนาน
มันยิ้มและหัวเราะไปกับสายลม โลกของมันสดใสและร่าเริง
เจ้าหมาป่ามองดูด้วยความเอ็นดูและรักใคร่ในความไร้เดียงสาของกระต่าน้อย

เจ้าหมาป่ามันค่อยๆย่องเข้ามาใกล้จนเกือบถึงตัวกระต่ายน้อย
กระต่ายน้อยตกใจสุดขีด จนทำให้ร่างกายของมันหยุดการทำงานมันลืมที่จะวิ่งหนี
เพราะความกลัวไหลเวียนไปทั่วทั้งตัวมัน กระต่ายน้อยน้ำตาไหลรินยืนยอมรับแก่โชคชะตาของตน

“ไม่ต้องกลัวเจ้ากระต่ายน้อย เราไม่ทำอะไรเจ้าหรอก”หมาป่าเอ่ยขึ้น

“เจ้าเป็นหมาป่าเจ้าต้องกินข้าแน่”  กระต่ายน้อยพูดเสียงสั่นเครือพร้อมน้ำตาที่ไหลรินอาบแก้มทั้งสอง

“ข้าไม่กินเจ้าแล้วล่ะ เจ้าน่ารักเกินไป ข้ากินเจ้าไม่ลง”หมาป่าพูดขึ้น แล้วร่างกายของมันก็ทรุดลงกับพื้นด้วยเรี่ยวแรงที่หมดไปจากการอดอาหารมาหลายวัน ร่างกายมันผอมแก้งจนเห็นกระดูก

“ถ้าเจ้าไม่กินเรา เจ้าจะตายนะ” กระต่ายบอกแก่หมาป่า

“ไม่เราไม่กินเจ้าเด็ดขาด เรารักเจ้าเข้าแล้ว”น้ำตาไหลรินออกมาจากตาทั้งสองข้างของหหมาป่า แล้วมันก็ขาดใจตายทันที

กระต่ายน้อยวิ่งมากอดหมาป่าไว้ในอ้อมแขนพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างไม่ขาดสาย


นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า : 

เราทุกคนทำทุกอย่างได้เพื่อความรัก แม้ต้องแลกกับอะไรก็ตาม จงใช้สติในการรักใครสักคนนะคะ

Author: Queen

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องที่ต้องการถูกทำเครื่องหมาย *