หลงทาง

เด็กๆกำลังเล่นซ่อนหา

เด็กชายคนหนึ่งมีเพื่อนเป็นเด็กผู้หญิง เธอชื่อว่า รัก
และเด็กชายมีชื่อว่า หัวใจ


เด็กชายเด็กหญิงกำลังจูงมือกัน

ทั้งสองมักจะชวนกันไปวิ่งเล่น
เล่นไล่จับ เล่นซ่อนหา… ด้วยความใกล้ชิดทั้งสองผูกพันธ์
กันมาก จนกระทั่งเด็กชายหัวใจนั้น ไม่อยากจะจากเด็กหญิงรัก
ไปแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว
รักมักจะชวนให้หัวใจเล่นซ่อนแอบอยู่บ่อยๆ
และบ่อยครั้งที่หัวใจตามหารักไม่เจอ
เพราะว่ารักซ่อนตัวเก่งเหลือเกิน
ในเวลาที่รักหายไป หัวใจที่ตามหาจนเหนื่อยล้าและหลงทาง
ก็จะร้องให้ออกมา…..
รัก ที่แอบมองอยู่ไม่ห่าง ก็ออกมาหาหัวใจด้วยความเป็นห่วง
หัวใจบอกว่า รักนั้นใจร้าย ทั้งที่เขาตามหารักจนเหนื่อยล้า
ทำไมรักถึงไม่ยอมออกมา ปล่อยให้เค้าเจ็บปวดร้องให้อยู่คนเดียว
รักได้แต่ยืนมองนิ่งๆ และตอบกลับไปว่า ” เราก็ไม่ได้หายไปใหนนะ
ถึงเราจะแอบแต่ก็ตามนายมาตลอด นายแค่วิ่งหาเราไวไปหน่อย
บางครั้งเราเลยตามไม่ทัน เราไม่ได้ไปใหน.. แค่นายหลงทางหาเราไม่เจอ.. ”
หัวใจหยุดร้องไห้และเงยหน้าขึ้นมองรัก.. เขาก็แค่หลงทาง..
รักไม่ได้หายไปใหนเลย เพียงแค่เขาหา รัก ไม่เจอเองก็เท่านั้น
หัวใจยิ้ม และจับมือรักเดินกลับบ้านในเย็นวันนั้น อย่างมีความสุข


นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า :

หากว่าความรักนั้นทำให้คุณต้องเจ็บปวด
คุณลองมองย้อนกลับไปสิ่ว่า…
คุณกำลังเจ็บปวดเพราะคุณหลงรัก
หรือคุณเจ็บปวดเพราะว่าคุณกำลังหลงทาง..

Author: Queen

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องที่ต้องการถูกทำเครื่องหมาย *