เกือกม้า

แม่ทัพนำทัพออกรบ

มีแม่ทัพผู้หนึ่ง รีบเร่งเดินทางจะไปทำศึกที่เมืองหลวง แต่หนทางไกลมาก ยังไปไม่ถึงไหน ก็มืดค่ำลง จึงต้องหยุดพักค้างคืนที่โรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง


แม่ทัพสู้รบกับศัตรู

เมื่อได้ห้องพักแล้ว แม่ทัพคนนั้นก็เข้านอนพักผ่อน ปล่อยให้เจ้าของโรงเตี๊ยมดูแลม้า หาหญ้า หาน้ำให้กิน แล้วก็ให้จูงม้าไปพักยังคอกม้าของโรงเตี๊ยม

ระหว่างนั้น เจ้าของโรงเตี๊ยมสังเกตเห็นม้าเดินขากะเผลกอยู่ข้างหนึ่ง จึงยกเท้าม้าขึ้นมาดู เห็นตะปูเกือกม้าหลุดหายไปหนึ่งตัว ทำให้เกือกม้ารูปตัวยูติดไม่สนิทกับเท้าของม้า หากไม่เสริมตะปูแทนตัวที่หลุดหายไป เกือกม้าข้างนั้นอาจจะหลุดออกมาทั้งอันก็ได้ และจะทำให้ม้าเสียหลักล้ม เจ้าของม้าที่ขี่อยู่บนหลังม้าก็จะได้รับอันตรายได้

เช้าวันรุ่งขึ้นเจ้าของโรงเตี๊ยมจึงบอกเรื่องให้แก่แม่ทัพผู้นั้นทราบ แต่แม่ทัพไม่ใส่ใจ เพราะเห็นว่าเป็นเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น แค่ตะปูเพียงตัวเดียวเท่านั้นเองที่หลุดไป ยังมีอีกหลายตัวที่ยังอยู่ และหากมัวแต่ซ่อมแซม ก็จะทำให้เสียเวลา ไปไม่ทันการณ์ จึงกระโดดขึ้นหลังม้า และรีบเร่งเดินทางต่อไป

เมื่อถึงเมืองหลวงก็ได้รับคำสั่งให้ออกรบทันที แม่ทัพผู้มีฝีมือในการรบ สามารถที่จะรุกไล่แม่ทัพฝ่ายข้าศึกจนเสียทีและรีบชักม้าจะหนีเข้าค่ายตนเอง

แม่ทัพเห็นดังนั้น ก็ได้ที จึงเร่งควบม้าตามไปติดๆ หวังจะจับตัวให้ได้ แต่การเร่งฝึเท้าม้าอย่างเต็มที่ ทำให้ตะปูเกือกม้าตัวอื่นๆ ขยับออก และเกือกม้าข้างนั้นก็หลุดกระเด็นไปในที่สุด ม้าที่ควบมาก็เสียหลักล้มลง แม่ทัพกระเด็นตกจากหลังม้าจนขาหัก และสุดท้ายก็ถูกแม่ทัพของฝ่ายตรงข้ามจับตัวไปได้

และในตอนนั้นเอง แม่ทัพจึงนึกถึงคำเตือนของเจ้าของโรงเตี๊ยม แล้วรำพึงกับตนเองว่า

“เราเป็นแม่ทัพที่พ่ายแพ้แก่ศัตรู เพราะตะปูเพียงตัวเดียวแท้ๆ”


นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า :

การที่เราปล่อยปัญหาเล็กไว้นานๆโดยที่ไม่แก้ไข จะทำให้เกิดปัญหาใหญ่ในเวลาต่อมาได้ หรือก็คือความประมาทนั้นเอง

Author: Queen

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องที่ต้องการถูกทำเครื่องหมาย *